Erfgoed – pancarte Onze-Lieve-Vrouwekerk Tielt

Onze-Lieve-Vrouwekerk van Tielt en het Waterhof 

De kerk zou volgens verscheidene bronnen gebouwd zijn in de 16e eeuw. De kerk was toen een bedevaartsoord. Dit komt omdat er verscheidene mirakels aan de kerk toegeschreven zijn. Bijvoorbeeld een mevrouw die op bedevaart kwam naar de kerk. Zij kreeg tijdens de mis een verschijning die haar meldde dat zij, door naar Tielt te komen, een beloofde bedevaart goed volbracht had.

Een verhaal dat letterlijk zijn voetafdruk heeft nagelaten, is het verhaal van de goudsmid. Op een avond, in 1572, dacht hij in te breken in de O.L.V.-kerk van Tielt. Hij opende het offerblok, een aantal kisten waarin juwelen en bezittingen van de kerk zaten, enzovoort. Maar de dief kwam vast te zitten in het gat waardoor hij wilde ontsnappen. Uiteraard heeft hij hiervan afgezien en werd hij opgemerkt. Nadien werd hij voor de rechtbank terechtgestaan. Als je naar de zuidzijde van het koor kijkt, aan de buitenkant van de kerk, zie je zijn hoofd uitgekerfd in steen hangen. Op die manier zal hij voor eeuwig gevangen zitten in steen. Dit wordt tevens een mirakel genoemd, omdat volgens de mensen de O.L.V. van Tielt hier iets mee te maken zou hebben gehad.

We vinden in de kerk ook een offerblok terug dat Isabella en Albrecht van Spanje in de 16e eeuw zouden hebben geschonken aan de kerk. Volgens vele verhalen zou deze gemaakt kunnen zijn uit de wielas van de koets van het koningspaar.

Deze kerk is enorm rijk aan geschiedenis, maar we mogen niet vergeten dat hier in de buurt een hoeve staat die ook niet minder belangrijk is, namelijk het Waterhof. Deze hoeve bestaat al sinds 1659 en was de tiende hoeve van de abdij van Geertrui in Leuven. Tijdens de 18e eeuw was ons land bezet door de Fransen. Vele priesters werden in deze periode gevangen genomen. Eén priester was gevlucht en mocht wonen in het Waterhof. Uiteraard werd dit omwille van de veiligheid niet bekendgemaakt aan de parochianen, maar op de een of andere manier wisten ze het wel. Als de pastoor stiekem een mis deed in het Waterhof, dan stonden vele parochianen bij hun thuis recht, knielden en baden, want ze kenden het uur waarop de priester de mis deed.